Ronderenners Rijden 150 Manumeters

Afgelopen zondagochtend 8u00 verzamelden Sagan, De Bom van Bevel en Greipel samen met een team kilometervreters van Kristus Koning (Ludo, Jorg en Paul van de sus en wis) bij Manu thuis voor een intensieve duurtraining als voorbereiding op de ronde. Het was verrassend koud en spiegelglad en daar was niet iedereen op voorzien. De doos handverwarmende gelzakjes die tot de standaarduitrusting van Manu behoren was dan ook in een wip en een gauw leeg. Nog vlug een koffiekoek binnensteken (ook voorzien door de organisatie) en we waren klaar voor de tocht.

De mails, berichten en gesprekken waren duidelijk: we gingen 150 a 170 km rijden tegen een gemiddelde snelheid van 25 a 26 km/u. Al snel werd duidelijk dat het hier niet over kilometers ging maar over ‘Manumeters’. De omrekeneenheid is nog steeds onbekend maar het zit ergens tussen de mijl en de km in. Voor de Kristus Koning boys, die afstanden tot 280km rijden alsof het niets is geen probleem, maar bij de meeste BCT’ers die bijna allemaal een afspraak hadden in de namiddag sloeg de schrik er toch enigszins in.

Gestaag laveerden we tussen de ijsplekken en half bevroren plassen door de prachtige (spijtig genoeg met dikke mist bedekte) landschappen richting het Hageland. Het vooropgestelde tempo werd keurig aangehouden en ook enkele pogingen van Sagan en Paul om het tempo de lucht in te jagen, werden snel in de kiem gesmoord. Na ongeveer 85 km feilloos door Ludo uit het hoofd genavigeerde kilometers en 1 lekke band van Greipel kwamen we aan in het nog steeds mistige Hageland alwaar we de eerste beklimminkjes voorgeschoteld kregen. Hierbij bevestigde Sagan de op sociale media reeds aangekondigde bloedvorm waarin hij verkeert. Van zodra de weg schuin omhoog liep was hij niet meer te houden.

Rond 12u en met 95 km op de teller kwamen we aan in Scherpenheuvel waar we de voorziene pitstop hielden in een restaurant met afgesloten fietsenparking. Wat een service. Na een overheerlijke spaghetti waren de batterijen weer opgeladen en gingen we terug op pad. Nog steeds in het ongewisse van de exacte afstand die ons nog te wachten stond vertelde Ludo dat we nog niet op de helft waren en dus wisten we hoe laat het was : de kaap van de 200 ging vlot overschreden worden en de twijfel over de haalbaarheid sloeg terug toe. Gelukkig waren we in Scherpenheuvel en was de oplossing eenvoudig : een kaarsje branden voor een goede afloop.

Met de ondertussen doorgebroken zon in het aangezicht reden we verder door het prachtige landschap, langs een carnavalstoet met bijbehorende sfeermuziek naar de volgende klimmetjes waar de strijd voor de bergtrui verder ging. Het ging er zo hard aan toe dat Greipel zijn cassette lostrapte en bij gebrek aan herstelmateriaal met het enerverende gerinkel van 10 metalen ringetjes en enkel nog de 2 voorbladen om mee te schakelen de laatste 90 km moest afronden.

Na nog een lekke band van Paul kwamen we op de terugweg in het dorpje Bevel. En toen gebeurde het onverwachte. De hele dag niet gezien maar bij het inrijden van “zijn dorp” was hij daar : Bart F., de Bom van Bevel, zette zich op kop en bleef daar op enkele aflosbeurten na ook gestaag mee het tempo bepalen tot km 200. Na nog enkele plasbeurten, een ontstoken of niet ingedaalde teelbal en een kramp van Manu na, reden we verder probleemloos de zone van de waarheid binnen. De een na de andere BCT’er verbrak zijn all-time kilometerrecord en zo geraakten we na 209 Km overtuigd dat de ronde misschien toch nog haalbaar wordt (wetende dat we nog een maand kunnen verder trainen). De echte kilometervreters gingen nog iets drinken, de andere reden vlug naar huis om tegen vrouwlief te zeggen dat het aan de Manumeters lag dat we zo laat waren.

Ludo, Manu merci voor de organisatie. Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

2015-03-07T17:49:32+01:00 februari 23rd, 2015|